Select Language THEN

 

ประวัติ

 

ปราสาทกู่สันตรัตน์มีอายุสมัยราวพุทธศตวรรษที่ 18 สมัยพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 แห่งอาณาจักรเขมร ซึ่งได้ทำการขุดแต่งเป็นครั้งแรกในปี พ.ศ.2515 ทางหน่วยงานศิลปากรที่ 7 พบประติมากรรมหินทรายที่สำคัญหลายชิ้น ได้แก่ พระวัชรธร พระพุทธรูปนาคปรก ศิลปะแบบบายนของเขมร ปี พ.ศ.2537 คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร ตามโครงการศึกษาวิจัยร่วมฝรั่งเศส – ไทย ดำเนินการขุดค้นบริเวณภายในและภายนอกกำแพงแก้ว จำนวน 4 หลุม ต่อมาในปี พ.ศ.2542 ทางสำนักงานงานโบราณคดีและพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติที่ 7 ขอนแก่น ได้ว่าจ้างบริษัทเอกชนทำการขุดแต่งและขุดค้นเพื่อศึกษาหลักฐานและรูปแบบเพื่อเตรียมการบูรณะด้วยวิธีอนัสติโบซิส (รื้อลงมาเพื่อเสริมความมั่นคงแล้วจึงประกอบใหม่เข้าที่เดิม) ปราสาทกู่สันตรัตน์ได้รับการประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานสำคัญของชาติในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 52 ตอนที่ 75 วันที่ 8 มีนาคม พ.ศ.2478 ระบุชื่อ “กู่สันตรัตน์ อำเภอวาปีประทุม ตำบลนาดูน” เมื่อวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ.2514 พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช รัชกาลที่ 9 และสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ ทรงเคยเสด็จทอดพระเนตร และทรงเยี่ยมราษฎรที่ปราสาทกู่สันตรัตน์ และประกาศขอบเขตโบราณสถาน ในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 99 ตอนที่ 155 วันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ.2525 พื้นที่ประมาณ 5 ไร่ 3 งาน 93 ตารางวา ระบุชื่อ “ วัดกู่สันตรัตน์ ตำบลนาดูน อำเภอวาปีปทุม” แก้ไขชื่อและท้องที่การปกครองเป็น “โบราณสถานกู่สันตรัตน์ ตำบลหนองไผ่ อำเภอนาดูน จังหวัดมหาสารคาม”